Podążam za marzeniem...
Resztką sił, ostatnim tchnieniem
Biegnę! Za promykiem słońca
Droga daleka, nie widać końca
Upadam od ciężaru codzienności
Wstaję! Nie poddam się nicości
Pędzą drogą samochodów warkocze
Muszę zejść na pobocze
Kilometry głośno odmierzam
Myślę dokąd tą drogą zmierzam?
Irytuje mnie, dokąd zmierza świat
Świat zapisany tysiącem dat:
wojny, zamachy, choroby i głód
A może zdarzy się jakiś cud?
Może dosięgnę kiedyś słońca promieni
I cała planeta się wtedy odmieni
Popłyną rwące, czyste rzeki pokoju
Ludzie zaznają wreszcie spokoju
Dzieci w Afryce nie będą głodować
Będą się wszyscy nawzajem szanować
Naukowcy odkryją szczepionkę na raka
Posłowie zatańczą razem trojaka
Podniosą staruszkom emerytury
Minister zniesie szkolne lektury
Wskazówki zegara będą wolniej się kręcić
Przystaniemy na chwilę, nie będziemy tak pędzić
Za karierą, sławą i dobrobytem
To wszystko jest przecież niebytem
Najważniejsza jest jednak miłość, rodzina
Spędzona z bliskimi każda godzina
Wspólne rozmowy w kuchni przy stole
Tradycje przekazywane od pokoleń
Bardzo piękne są te marzenia
Szkoda, że nie do spełnienia...